Parafia Warnice

HISTORIA PARAFII

ADORACJA I NIEDZIELA WRZEŚNIA 2026, XXIII Niedziela Roku „A”

Kłaniamy się Tobie Panie Jezu Chryste! Błogosławimy Ciebie i dziękujemy Ci za zaproszenie nas na Ucztę - Msze św.. Dziękujemy i radujemy się z tego spotkania i staramy się, aby nic nie zakłóciło tej radości, aby nic jej nie przesłoniło.

Panie Jezu, wspaniały Dawco Miłości! Klękamy przed Tobą w uwielbieniu i oddajemy Ci cześć najgłębszą. Szukamy Ciebie o Panie, a odnajdując, stajemy się rozradowani, gdyż znalezienie Ciebie, jest gwarancją szczęśliwego życia już teraz, a potem także w wieczności. Twoja łaska zawsze  nas  wspomaga.  Ty  chcesz  być  przewodnikiem  i  światłem  na naszych ścieżkach.

Panie Jezu, w dzisiejszej Twojej wypowiedzi, używając słów: „brat twój”, wskazujesz na to, że założony przez Ciebie Kościół jest wspólnotą braterską. Tak, jesteśmy dla siebie braćmi i siostrami. Dlaczego? Gdyż Bóg jest dla każdego ochrzczonego Ojcem. Twój Jezu Ojciec Niebieski, jest także naszym Ojcem. A skoro tak, to Ty jesteś naszym Bratem. Jesteśmy rodziną. Nie jesteśmy dla siebie obcy. W rodzinie wszyscy są za siebie nawzajem odpowiedzialni.  Nikt nie wynosi się nad drugiego, brat troszczy się o brata, nie gardzi nim, a gdy zdarzy się, że brat zejdzie z  drogi  Ewangelii,  rodzina  go  szuka,  upomina,  sprowadza  na  prostą drogę i zawsze jest gotowa do przebaczenia.

Proszę, niech Twój Święty Duch obdarzy nas łaską łagodności, wyrozumiałości i pokoju, łaską miłosierdzia wobec naszych krzywdzicieli. No, ale zapyta ktoś: -„a co ze sprawiedliwością” wobec tego, kto popełnia zło? Tak, istotnie upomnienie jest potrzebne, ale musi być tak wypowiedziane, by nie niszczyło człowieka, by go nie obrażało, by nie było przepełnione goryczą lub – broń Boże nienawiścią.

Panie Jezu,  jeśli  przyjdzie  konieczność  wypowiedzenia  wobec  kogoś  opinii krytycznej, daj mi wtedy pokój serca, uspokój rozchwiane emocje, abym w pokoju i z szacunkiem tego dokonał.

Chryste Ty nosisz każdego z nas w swoim Sercu, nosisz w nim także tego, kto mocno narusza Boże Prawo i grzeszy przeciw bliźniemu. Wzywasz nas do modlitwy za niego i sam jesteś z nami, gdy się modlimy. Daj nam łaskę dobrej modlitwy. Niech nasza modlitwa będzie głębokim spojrzeniem w Twoje Serce Jezu.  Daj nam zasłuchanie w Twoje słowa, otwórz nasze serca na Twoją obecność. Prosimy dziś o wiarę prostą i pełną dziecięcej prostoty. Prosimy o umiejętność wykorzystania każdej sytuacji do uwielbiania Ciebie Panie Jezu. Prosimy, abyśmy umieli Cię miłować poprzez post, wyrzeczenie i umartwienia, ale także poprzez wesele i radość życia.

 vChwila ciszy dla osobistej adoracji.

ADORACJA I NIEDZIELA SIERPNIA 2026 r., XVIII Niedziela Roku „A”

 Bądźże pozdrowiona Hostio żywa! Bądź pozdrowiony Bożenasz, Panie i Zbawicielu, obecny w tej Hostii żywy i prawdziwy. Wpatruję się w Ciebie, obecnego w tym kawałku chleba, wpatruję się w Twoje Eucharystyczne Serce i dziękuję za miłość, która kazała Ci pozostać z nami i dla nas, by nasycić wszystkie nasze najgłębsze pragnienia. Tak Jezu, Ty otwierasz hojną dłoń i karmisz nas do syta. Mojżesz niegdyś na pustyni karmił lud manną. Ty jesteś nowym Mojżeszem, który przyszedł, by karmić nasze serca spragnione Bożego słowa i chleba.

Duchu Święty, podsycaj w nas pragnienie zasłuchania w Boże słowa, które są Duchem i życiem. Daj nam łaskę tęsknoty za Chlebem Eucharystycznym - Komunią świętą, która zaspokaja w nas duchowy głód. Chcę być szczęśliwym człowiekiem, lecz wiem, że „szczęście nie polega na tym, aby wiedzieć coś o Bogu, ale by mieć Go w sobie samym” i dzielić się Nim, nieść Go głodnemu światu. Dlatego razem z psalmistą wołam: „Boże mój Boże szukam Ciebie i pragnie Ciebie moja dusza…, wołam o Twoją nieustanną obecność w moim życiu.

Twoje polecenie wypowiedziane do uczniów na pustyni: „Wy dajcie im jeść” jest ciągle aktualne. Kierujesz je dzisiaj do każdego z nas. Ciągle są ludzie głodni, a Ty uczysz nas odpowiedzialności za nich. I nie chodzi Ci tylko o to, byśmy uszami wysłuchali Twojej nauki, lecz byśmy wysłuchali jej sercem i byśmy naśladowali Ciebie w działaniu, w czynie, w miłości, byśmy „miłowali czynem i prawdą”.

Panie Jezu - Ty chcesz posłużyć się każdym z nas, każdego, kto mówi, że Ci wierzy zapraszasz do współpracy. Posyłasz nas, byśmy nakarmili tych, których „uśmiercają” różne głody. Nie musimy mieć wiele, wystarczy „pięć chlebów i dwie ryby”, bo nie dajemy ze swego, ale z tego, co Ty nam pozostawiłeś, byśmy rozdawali wszystkim, których głód uśmierca. Jeśli oddajemy Jezusowi nasze życie, duszę i ciało, to On to „nasze niewiele” potrafi tak rozmnożyć, podzielić, że dla wszystkich nam wystarczy. Twoja hojność, z jaką rozmnażasz tych niewiele chlebów i ryb, to zapowiedź obfitości Jedynego Chleba – Eucharystii. Twoja hojność, z jaką wyciągasz rękę i karmisz nas do syta, jest wyrazem nieskończonej miłości Twojego Serca.

Jezu Najdroższy, nie przychodzę do Ciebie, aby coś dostać – Ty sam znasz pragnienia mego serca i wypełniasz je, przychodzę, aby przy Tobie być, bo spragniony jestem Twojej obecności. Ta świątynia, te minuty adoracji, stają się dla mnie taką osobistą pustynią, na której spotykam się z Tobą, uwielbiam Cię sercem całym i chwałę Ci oddaję.

Panie, niech Twój Święty Duch wspomaga nas, byśmy zawsze trwali przy Twym Sercu, by żadna siła nie odłączyła nas od Twojej miłości. Niech On Święty Duch uświadamia nam, że bycie Twoim uczniem, o tyle ma sens, o ile związane jest z karmieniem innych. To jest sprawdzian naszej wiary. Amen.

          Chwila ciszy dla osobistej adoracji.

v  Modlitwa Rodzin Akt Oddania -  wypowiadają wierni

v  Pieśń Najświętsze Serce Boże - 1 x

v  Modlitwa i Błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem

ADORACJA I NIEDZIELA LIPCA 2026 r., XIV Niedziela Roku „A”

 Wystawienie Najświętszego Sakramentu: U drzwi Twoich …

 Panie Jezu, klękamy przed Tobą i wpatrujemy się w Twą świętą obecność. Wyznajemy wiarę w Twoją obecność w tej Hostii białej. To miłość kazała Ci pozostać z nami w Najświętszym Sakramencie, aby nieustannie być pokarmem dla tych, którzy Cię pragną.

Dziękuję i uwielbiam Cię za to. Dziękuję i uwielbiam Cię za Twoje słowa zawarte w dzisiejszej Ewangelii, które dają nam nadzieję i pokój oraz radością  wypełniają  nasze  dusze.  Dzisiaj  jesteśmy  świadkami  Twojej modlitwy  uwielbienia,  skierowanej  do  Ojca.  Jest  w  niej  serdeczność i  synowska  czułość,  z  którą  zwracasz  się  do  Niego.  Ta  Twoja  relacja z Ojcem staje się i dla nas zachętą do życia uwielbianiem za dary duże i małe, które otrzymujemy każdego dnia. Dlatego wołamy: będę Cię wielbił Boże mój i Królu!

Bywają w życiu sytuacje, gdy czujemy się smutni, zgaszeni i pustka wewnętrzna nam dokucza, czasem świadomość grzechów ciągnie ku dołowi, czasem samotność dręczy, czujemy się opuszczeni, albo fizyczne cierpienie nas przygniata . Czasem rzeczywiście jesteśmy tacy „utrudzeni i obciążeni”.

Co robić w takiej sytuacji? Gdzie się udać? Wtedy jesteś Ty. Niezawodny, dobry, czuły, serdeczny. To Ty wyciągasz ku nam swoje ramiona i  zachęcasz:  „przyjdźcie  do  Mnie  wszyscy”.  Słyszę  w  sobie  to  Twoje serdeczne zaproszenie: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” . Ty jesteś przy nas w dni pogodne i w mroczny czas. I choć zwykle nie zabierasz naszych ciężarów, to wzmacniasz nasze słabe siły tak, że jesteśmy w stanie te nasze ciężary udźwignąć. I za to bardzo Ci dziękujemy.

Tak, tylko Ty możesz dać człowiekowi ostateczne ukojenie i odpoczynek. Panie nasz, z Tobą chcemy podejmować trud życia, brać na siebie Twoje jarzmo, czyli Boże Prawo, a przede wszystkim „nowe przykazanie miłości”, które nam dałeś do realizacji. I niech Twój Duch uczy nas być wdzięcznymi za wszystko, co nam dajesz Panie. Wpatrujemy się w Ciebie i słuchamy Twego głosu, chcemy stawać się podobnymi do Ciebie. Serce Jezusa, mego Pana i Zbawiciela, przychodzę do Ciebie, bo bardzo pragnę, byś moje życie uczynił podobnym do Twego. Ty jesteś moim Nauczycielem, Tobie powierzam mą drogę i od Ciebie chcę uczyć się postaw: cichości i pokory. Ty, sam, cichy i pokorny, uczyń serce moje według Serca Twego.

Panie mój, Jezu Chryste, Ty wiesz, że mam różne słabości…, ale Ty Panie, który wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham.

A

KOŚCIÓŁ – WARNICE  (Opis kościołów)

                  W luty 1305 r. Warnice przechodzą wraz z przyległymi miejscowościami w ramach sprzedaży na własność biskupa kamieńskiego. W 1490 r. zostaje ufundowany kościół parafialny w Warnicach przez ówczesnego właściciela Güunter von Billerbeck. Budowa kościoła przeciąga się do pierwszych lat XVI wieku. W XIX wieku kościół był restaurowany, zmieniono wówczas otwory okienne, przemurowano koronę murów i założono nowe dachy nad korpusem i nad wieżą. Kościół założony na planie prostokąta 8.6 x 17.6, z wieżą na planie kwadratu od strony południowej. Północna ściana szczytowa o trójkątnym zwieńczeniu zdobiona jest sterczynami i ostrołukowymi blendami. Dach 2 – spadowy, na wieży 4 – spadowy. Okna wysmukłe, półkoliste zamknięte, zdobione maswerkami. Ściana wschodnia wieży z ostrołukowym portalem wejściowym bogato zdobiona kolistymi i ostrołukowymi blendami. Drugi portal we wschodniej ścianie korpusu. Wnętrze jednoprzestrzenne. We wnętrzu: strop płaski modrzewiowy, przy ścianie północnej współczesna modrzewiowa empora muzyczna wsparta na dwóch słupach.

              W czasie II wojny światowej kościół został uszkodzony, a po wojnie zniszczony i obrabowany. Pozostały jedynie ruiny. W 1972 r. nowy proboszcz ks. Czesław Sampławski od razu zwrócił uwagę na możliwość odbudowania kościoła w Warnicach, z którego pozostały tylko ruiny. Już w styczniu 1974 r. odbywa się spotkanie z przedstawicielami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i zostaje sporządzona dokumentacja, na podstawie której będzie można odtworzyć budowlę. Można było rozpocząć prace przy mocno zrujnowanych ruinach świątyni, a nie było to łatwe. W tym samym roku zawiązuje się Komitet Odbudowy Kościoła w Warnicach. W jego skład weszli:  ks. Cz. Sampławski – proboszcz,  ks. Wł. Jackowski – wikariusz, Z. Cz. Molińscy, E. I. Molińscy, St. Fatalski St. Grembowska, P. Kacperski, J. Masłowski, M. Samson, H. M. Brzezińscy, Z. H. Baniccy, M. Królikowscy, J. Mikołajczak,, M. Smołuch, St. Trytek, M. Kacperski.                                                                                                      

 W latach 1974 – 1976 kościół zostaje odbudowany staraniem ks. Czesława Sampławskiego  i ofiarnym trudem parafian. Przywrócono mu w dużej części pierwotny wygląd – zwłaszcza okna i ściany z czerwonej gotyckiej cegły utkane kamieniami polnymi. Taka odbudowa spotkała się z uznaniem ze strony konserwatora zabytków.

 Kościół parafialny: pw. NMP Matki Kościoła, poświęcony 19.12.1976 r., przez ks. bp dr Jerzego Strobę.
W 1976 roku sprawiono nowe ławki do kościoła. 14.09.1977 ufundowano Obraz MB Nieustającej Pomocy – Nowennę wprowadził Redemptorysta z Głogowa O. Henryk Klimaj.  W 1979 sprawiono Tabernakulum i dwa witraże przedstawiające Adorację Aniołów Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi projektu Joanny Spychalskiej. W 1980 roku ukończono budowę Domu Parafialnego. W 1982 wstawiono na placu kościelnym Krzyż Misyjny z napisem z brązu „ UFAJCIE – JAM ZWYCIĘŻYŁ ŚWIAT.”  W 1985 wstawiono trzeci witraż Męczeństwo św. Maksymiliana Marii Kolbego również projektu Joanny Spychalskiej. 10.03.1985 roku ks. bp dr Jan Gałecki dokonał poświęcenia witraży i konsekracji dwóch dzwonów: Matka Kościoła i św. Maksymilian.  W 1986 urządzono druga salkę na plebani i dobudowano wsyp na opał. W latach 1987 – 1988 wybudowano zakrystię, a pod nią znajduje się kaplica przedpogrzebowa. Wybudowano budynek gospodarczy – garaże.

W 1989 sprawiono nowy wystrój prezbiterium: ołtarz, sedylia, ambonkę. W 1991 ufundowano czwarty witraż Drzewo Życia przedstawiający świętych i błogosławionych przez Jana Pawła II.

W 22.10.1995 ufundowano Tablicę Pamiątkową dla + ks. kanonika Czesława Sampławskiego. W 1996 położono nową dachówkę na całej połaci dachu kościoła. 05.08.1996 z okazji 500 lecia kościoła i 20 lecia parafii ufundowano Tryptyk ołtarz główny wykonany w pracowni Tadeusza Makulca, poświęcił ks. abp Marian Przykucki. 19.05.1997 sprawiono do kościoła obraz Jezusa Miłosiernego, figurę MB Fatimskiej i chorągiew Matki Kościoła. W latach 1996/97 ukończono prace przy plebani. W 1997 teren wokół plebani został ogrodzony i wykonano oświetlenie terenu. W 1999 wykonano ogrodzenie wokół kościoła. Wybudowano kapliczkę przydrożną w Warnicy C. W 2000 roku postawiono dwa Krzyże przydrożne: na granicy powiatu Stargard-Pyrzyce i na skrzyżowaniu obok Urzędu Gminy, jako wotum za Rok Jubileuszowy.  Poświecenia dokonał ks. bp Marian Kruszyłowicz w dniu 25.07.2000.  W 2001 roku położono polbruk wokół kościoła. W roku 25 lecia parafii jako wotum ufundowano Kapliczkę Przydrożną za stali przed Warnicą od strony Stargardu. Poświęcenia dokonał ks. abp Zygmunt Kamiński w dniu 20.05.2002. Kapliczkę wykonali p. Czesław Wolski, Jego syn - Stanisław Wolski i zięć Dariusz Michalak. W dniu 05.10.2002 ks. bp Jan Gałecki dokonał poświecenia dwóch witraży: Dary Ducha Świetego oraz Święci i Błogosławieni Polacy wyniesieni na ołtarze przez papieża Jana Pawła II. W 2006 roku ufundowano organy piszczałkowe o 11 głosach, poświecenia dokonał ks. bp Jan Gałecki w dniu 12.11. podczas Wizytacji Kanonicznej Parafii.

  KOŚCIÓŁ -  BARNIM

                  Pierwsza wzmianką o Barnimie jest traktat z 1240 r., w którym książę Barnim I odstępuje Biskupowi kamieńskiemu sąsiednią wioskę Kunowo. W 1492 r. na wikariat w kościele parafialnym św. Krzyża w Barnimie powołano „mistrza” Paulusa Rotzke. W 1903 r. kościół spalił się całkowicie, pozostała jedynie wieża. Poprzednia budowla z kamieni polnych pochodziła z XV w. Wieża zwieńczona blankami przypomina obronne budowle. Ponad blankami wznosi się wysmukły 8 – boczny gotycki hełm murowany z cegły. Otwory okienne ostrołukowe. Na południowej elewacji wieży wyryte w tynku daty odnoszące się do restauracji i robót 1531, 1689, 1719, 1820, 1839, 1867, 1891, 1903, 1963, 1999. W wieży od południa portal 3 – uskokowy.

            Kościół filialny: pw. Narodzenia NMP poświęcony w 1950 r., przez ks. Alojzego Piłata.

             W 1978 roku ufundowano nowe ławki na chórze, przebudowano prezbiterium i sprawiono główny ołtarz z tabernakulum oraz ołtarz posoborowy z płaskorzeźbą Ostatniej Wieczerzy. W 1979 we wszystkich oknach wymieniono szkła witrażowe. W 1980 zawieszono nowe 8 miedzianych żyrandoli. 12.10.1984 r. sprawiono miedziany świecznik, krzyż ołtarzowy o podstawie miedzianej i zamontowano lampę wieczną. W 1985 dokonano remontu wewnątrz wieży, wymieniono podesty i schody. W 1987 ogrodzono plac przykościelny. W latach 1988-1990 oczyszczono sklepienie kościoła z farby olejnej, odtworzono malowidła na ścianach tzw. czołganki z końca XIX wieku. Przełożono dachówkę na całej połaci dachu. W 1993 r. ufundowano dwa konfesjonały. W 1995 zrobiono chodnik prowadzący do kościoła. W 1996 oczyszczono z tynku ścianę wschodnią kościoła i dokonano jej konserwacji. 09.09.1997 r. ks. bp dr Jan Gałecki poświęcił ufundowane przez wiernych: Krzyż Misyjny, Figurę Matki Bożej Opieki, sedylia i ambonkę. W tym samym roku zamontowano dwie bramy zamykające plac kościelny. W 1999 zrobiono nowe schody prowadzące na chór, dokonano remontu wieży – elewacja zewnętrzna i zainstalowano nowy Krzyż na wieży.

W 2001 roku dokonano remontu zewnętrznej strony elewacji kościoła. zbito tynk i przeprowadzono konserwacje obu ścian kościoła. W 2001 roku 14.05. Rodzice dzieci komunijnych ufundowali nową szafę do zakrystii. W 2003 roku wymieniono drzwi z obudową w zakrystii od strony kościoła. W tym roku ułożono opaskę z kamienia polnego wokół świątyni. W dniu 12.07.2005 roku sprawiono nowe ławki do kościoła sztuk 18. Na odpust w 2004 roku uzupełniono emporę chóru: podzielono na kwatery listwami, malowanie wzoru – dostosowanie do wyglądu sklepienia kościoła.  W 2006 odnowiono malowidła kolorów (pasków) na stropie kościoła.

KOSZEWKO  -  KOŚCIÓŁ

             Koszewko znane już w roku 1202 jako własność Cystersów w Kołbaczu. W 1223 zwane jest „parva” później w 1305 „Slavicali”. W 1236 roku Koszewko jest własnością biskupa kamieńskiego. W 1490 proboszcz Mikołaj Risebeck otrzymuje pozwolenie: „ad celebrandum in tabulis” na dwa lata. Pozwolenie zostaje wznowione w 1492 bez podania terminu wygaśnięcia. Odnowione zezwolenie świadczy, że kościół był w budowie. W 1709 r. kościół został przebudowany. Kościół zbudowany jest z cegły gotyckiej. Wieża z barokowym hełmem i latarnią, typowa dla tego regionu. Kryta była gontem. Zwraca uwagę niezwykłe piękne usytuowanie kościoła na górze wśród pięknych drzew dużego parku. Wewnątrz kościoła zachowały się piękne marmurowe pomniki fundatorów kościoła. Większość bezcennych zabytków, które mieściły się w kościele zostało w czasie wojny zrabowanych.

             Kościół filialny pw. Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Poświęcony 02.03.1952.           
W 1978 sprawiono nowe ławki. W 1985 dokonano remontu wewnątrz wieży, wymieniono podesty i schody, naprawiono mocowanie dzwonu. W latach 1987 – 88 dokonano remontu kościoła: podwieszono sklepienie kościoła na metalowej konstrukcji. Zbito tynk wewnątrz, przebudowano prezbiterium, wymieniono instalację elektryczną. Wyposażono kościół w nowy ołtarz posoborowy, sedylia, ambonkę i konfesjonał. Wstawiono Krzyż do ołtarza głównego. Na zewnątrz: przełożono dach, zbito tynk, zrobiono schody prowadzące do kościoła. W 1990 ufundowano tabernakulum. 14.06.1990 wstawiono nowy Krzyż Misyjny. W 1992 pokryto wieżę blachą aluminiową. W 2000 roku wykonano prace konserwacyjne, okien, drzwi, malowanie sklepienia kościoła. W 2005 roku dokonano remontu wnęki zew. przy kościele.

 KOSZEWO – KOŚCIÓŁ

  Pierwszą wzmianką o Koszewie jest wymienienie w dokumencie z 1492 roku nazwiska księdza Bartłomieja Droise. Kościół z kamieni polnych posiada wymiary 17,1 x 8.65m. Pochodzi z XVI wieku. Z południowej strony w późniejszym okresie dobudowano dwukondygnacyjną kaplicę barokową. Dolna kondygnacja – grobowiec. Okna niskie, szerokie płasko-łukowe. Wieża, podobnie jak w Barnimie, jest rozczłonkowana nierównomiernie rozmieszczonymi framugami, ukoronowana wieńcem blank, z którego wznosi się na znaczną wysokość potężna, zbudowana z wypalanej cegły, obecnie otynkowana kopuła. Kościół w okresie wojny znacznie zdewastowany, wymaga wielkich nakładów na cele remontowe. 

                Koszewo filialny: pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Poświęcony   w 1954

 W 1978 roku sprawiono nowe ławki, w 1979 ufundowano tabernakulum. W 1982 wstawiono Krzyż Misyjny. umocowano napis z brązu: „ODKUPICIEL CZŁOWIEKA.” W 1985 roku dokonano remontu wewnątrz wieży, wymieniono podesty i schody, zainstalowano nowy dzwon „Brat Albert” o wadze 200 kg –  posiada średnicę 67 cm i ton „F”. Na płaszczu umieszczony jest napis: „BŁOGOSŁAWIONY BRAT ALBERT PAR. WARNICE – KOSZEWO konsekrowany w Warnicy 10.03.1985 roku przez ks. bp dr Jana Gałeckiego. W 1989 dokonano remontu wewnątrz kościoła: przebudowano prezbiterium, zrobiono wejście z zakrystii do prezbiterium, wstawiono nowe drzwi w zakrystii i wymieniono jedno okno. Wstawiono nowe drzwi z wieży do kościoła, wymieniono instalację elektryczną, ułożono posadzkę z cegły na całej powierzchni kościoła. 26.12.1989 roku ks. biskup Jan Gałecki dokonał poświęcenia kościoła po remoncie i wyraził wdzięczność wiernym z Koszewa za troskę o swój kościół. W 2001 roku dokonano remontu wieży elewacji zewnętrznej. W 2004 roku wyrównano ściany pomalowano w całości kościół. W 2004 roku 14.05. Rodzice dzieci komunijnych ufundowali nową szafę do zakrystii.

 Miejscowości należące do parafii

 Dębica to miejscowość o średniowiecznym rodowodzie z gruntami przynależnymi do kapituły kamieńskiej. W wieku XIX było tam duże gospodarstwo wolnego sołtysa, 8 dużych gospodarstw chłopskich, 9 średnich i 8 zagrodniczych. Ponadto w tym czasie była tam: szkoła, kuźnia i karczma. W latach 1839 – 1844 z części areału wyodrębniony został przysiółek Reńsko. W latach 30-tych XX-tego wieku wieś liczyła 400 mieszkańców. Po wojnie znajdują się tu przede wszystkim gospodarze indywidualni. Kościół funkcjonował prawdopodobnie do 1950 roku, stwierdzono to m.in. na podstawie erekcji drogi krzyżowej 20.03. 1950 r. przez ks. Karola Kopacza. Ten sam duszpasterz 05.06.1950 r. prosił Kurię w Gorzowie o rozciągnięcie przywilejów roku jubileuszowego również na kościół w Dębicy. Te przytoczone fakty pozwalają stwierdzić, że świątynia w tej wsi normalnie funkcjonowała. Obecnie na placu kościelnym pozostały tylko fundamenty po budowli.

 Kłęby - od 1235 r. wzmiankowana jest w źródłach wieś Clembe (dziś Kłęby) wówczas należąca do ziemi stargardzkiej. W XVI w. można tu zauważyć dziedziczną własność Boków, Schöningów, Billerbecków, Hindenburgów. W 1628 r. znajduje się tu 40 gospodarstw chłopskich, karczma, kuźnia, owczarnia i piekarnia. Do początku XX wieku Kłęby znajdowały się w posiadaniu rodu Schöning, później dzierżawiła majątek cukrownia w Kluczewie k/Stargardu. Była to dość duża wieś gdzie w części chłopskiej znajdowało się 8 pełno rolnych gospodarstw (w tym gospodarstwo kościelne) i kilka mniejszych. Liczba ludności w 1928 r. to 539 osób. Wieś jest wyzwolona przez Jednostki II Armii Pancernej 09.02.1945 r.Po drugiej wojnie światowej jest to miejscowość rolników indywidualnych, wszystko zostało rozdzielone między osadników. Ma zabudowę liniową z przebudowaną zabudową mieszkalną. Czworaki i budynek szkolny zachowały do dziś walory kulturowe.

             Kościół nie zachował się: „... Kościół w Kłębach jest w ruinie i nie ma mowy o odremontowaniu...” Tak pisał o świątyni w 1949 r. ks. Karol Kopacz. Obecnie mieszkańcy starają się  własnymi siłami o wybudowanie nowej świątyni na dawnym placu kościelnym.

Wójcin – ostatnia z miejscowości należących do parafii Warnice ma młodą metrykę. W średniowieczu obszar dzisiejszego Wójcina stanowił składową część majątku Barnim G będącego w posiadaniu starego pyrzyckiego rodu rycerskiego Billerbecków. W 1762 r. sprzedano majątek Jerzemu Thiede, który dodatkowo zbudował przysiółek na wschód od wsi: był to dom mieszkalny, stodoła, stajnia. Nazwał go na swą cześć Thiedenfeld. W  1852 r. majątek został spalony i później odbudowany przez Rudolfa Pafahla. Nowe zabudowania składały się z 5 domów mieszkalnych i 9 gospodarskich. Zamieszkałe przez około 100 ludzi. Położone w połowie drogi z Barnima do Kłębów. W lutym 1863 r. wprowadzono nazwę Waitendorf. Osiedlający się tu Polacy od 1945 r. w majątku nazywali go Dalekie. Był to skutek tłumaczenia cząstki Waiten – bo z niemieckiego weit oznacza daleki, oddalony. Jednak ostateczna nazwa wsi prawdopodobnie została ustalona na pamiątkę  po panu pomorskim Svojtynie mającym posiadłość w zaginionej wsi Gorna koło Przylepu.

 Po II wojnie światowej majątek upaństwowiono. Główne elementy kompozycji przestrzennej: droga, założenie rezydencyjno – folwarczne oraz kolonia mieszkalna pozostały w formie niezmienionej. W latach 60-tych obecnego stulecia nastąpił rozwój osady: powstała kolonia domków jednorodzinnych i kilka piętrowych obiektów mieszkalnych.

 Reńsko swymi początkami sięga lat 1839 – 1844 kiedy to na Olszowej Górze zbudowano pierwsze zagrody chłopskie. Nazwa tej miejscowości odżywa po 1945 r. Na początku XX w. osada ta liczyła około 50 osób. W okresie po drugiej wojnie na bazie folwarku założono spółdzielnię produkcyjną, która była inwestorem niemal całej istniejącej obecnie zabudowy mieszkalnej i gospodarczej. Jednocześnie daje zatrudnienie dużej części mieszkańców.

 (Opracowano na podstawie pracy magisterskiej p. Beaty Samson „Rodzina katolicka na wsi pomorskiej na przykładzie parafii w Starym Przylepie i w Warnicach w latach 1968 – 2000”)

 ADORACJA PANA JEZUSA W NAJŚWIĘTSZYM SAKRAMENCIE

ADORACJA I NIEDZIELA LIPCA 2025 r., XIV Niedziela Roku „C”

Panie Jezu, oto jesteśmy tak blisko Ciebie, na kolanach przed Tobą, tak blisko Twojego Serca. Wpatrujemy się w Ciebie i uwielbiamy Cię za Twoją  świętą obecność. Kontemplując Twoją obecność z nami, przy nas i w nas, jesteśmy szczęśliwi, gdyż doświadczamy tajemnicy miłości Boga Ojca. Poznając Ciebie, poznajemy Jego kochające, ojcowskie Serce.

Ty Jezu chcesz, aby Ojca poznali wszyscy ludzie, wszystkich czasów, dlatego dzisiaj z troską wyrzekłeś słowa „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało” . O jakie „żniwo” chodzi? Dla królestwa Bożego polem żniwnym jest cały świat, każde ludzkie serce, któremu Jezus chce dać poznanie Osoby Ojca i wartość Bożego królestwa. Jednak przy tym żniwie  pracuje  zbyt  mało  robotników.  Niestety,  na  niektórych  połaciach żniwnych pól, tych robotników jest coraz mniej. Panie nasz, co w tej sytuacji zalecasz nam wierzącym? Dokąd iść, by ich znaleźć? Właścicielem żniwnych pól jest Ojciec Niebieski. Jezus nie nakazuje nam biegać, szukać robotników. On zaleca: „Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Mówi: „proście”, a zatem nowych robotników pozyskuje się trwając na kolanach. Nasze apostolstwo będzie skuteczne tylko wtedy, gdy będzie oparte na modlitwie, na głębokim zjednoczeniu z Bogiem.

A zatem Panie wołamy: Poślij każdego z nas na Twoje żniwo

•          do głoszenia Ewangelii własnym przykładem życia,
•         byśmy byli wysłannikami Twego pokoju,
•         byśmy wnosili miłość, tam gdzie panuje krzywda,
•         by nasza wiara była świadectwem dla tych, którzy zwątpili,
•         byśmy wnosili nadzieje, tam gdzie panuje rozpacz,

 Wszyscy na mocy chrztu jesteśmy posłani do pracy na Boskich polach, wszyscy jesteśmy wezwani przez Boga, aby nieść dobrą Nowinę o zbawieniu całemu światu. A Pan Jezus sam zaopatruje nas na drogę – dając nam Eucharystię i swoje słowa. Nieśmy tę Dobrą Nowinę życiem, czynieniem dobra i słowami. A mając w pamięci i w sercu zapewnienie Pana, że „nasze imiona są zapisane w niebie”, nie lękajmy się „wilków”.

Tak, na Pańskim polu powinni pracować wszyscy ochrzczeni, ale Bóg powołuje niektórych do „zadań specjalnych” w Kościele. Są to kapłani, osoby konsekrowane i misjonarze. Ich liczba uzależniona jest od ilości, jakości oraz intensywności modlitwy całego ludu Bożego. Módlmy się gorąco o nowe powołania, które zasilą szeregi robotników Pańskich, aby Boże pola zawsze były dostatecznie obsłużone.

 v  Chwila ciszy dla osobistej adoracji.